Op de achterkant van de VPRO gids van twee weken geleden stond de volgende brief, ingestuurd door Anoniem, 13 jaar: 'Wat is de zin van het leven?'. Niets meer, niets minder. Zulke belangrijke vragen hebben ook niet meer uitleg nodig, als je het mij vraagt. Ik werd gegrepen door de brief; het is een vraag die ik me de laatste tijd ook vaak afvraag. Het wordt weer herfst namelijk, het ideale seizoen om eens rustig depressief te worden. Yes. En blijkbaar is het een vraag van alle leeftijden, of je nou in de quarterlife crisis zit, of in de eight-part-crisis.

Blijkbaar was ik niet de enige die geraakt werd door de existentiële crisis van Anoniem van 13 jaar. Deze week werden er maar liefst 7 antwoorden geplaatst in de Achterwerk rubriek, wat waarschijnlijk betekent dat er nog honderden antwoorden op de redactie liggen. De tendens in de 7 gepubliceerde antwoorden was vooral dat je 'zin' zelf moet maken; je hebt dit leven nu eenmaal, dus maak er dan ook maar wat van. Een ontologische aard van het leven is er niet, als we de Achterwerk-kinderen moeten geloven. En dat doe ik altijd graag.

Maar het allerliefste, meest geweldige, geruststellende en ontroerende antwoord (mijn depressie uitte zich meteen door een onophoudelijk janken van een uur) kwam van A (12 jaar) en was net zo kort en krachtig als de vraag: 'Ik houd van jou'.

Deze A, die snapt het precies. A for president.