Ik was gister naar het concert van de dode Solomon Burke en de levende Huub van der Lubbe. Al jaren moet mijn geliefde mijn aandacht delen met Held Huub, en met deze 'motivatie' won hij twee kaartjes voor gisteravond. (Radio 2 vond dit gegeven blijkbaar ook zielig, en troostte hem met de kaartjes.) Het was een gekke avond. Het leek een 'gewoon De Dijk concert' te worden (aldus mijn geliefde), zoals elk jaar rond kerst in Paradiso, maar dat werd het toch niet. Er was een gospelkoor, met jurken en al, dat een hymne over Jezus zong. En dat ongeveer 200 keer. Het grotendeels ongelovige publiek (zo neem ik aan) deed eerst nog actief mee, en gooide de armen richting hemel, maar na een tijdje won de zwaartekracht het van het enthousiasme. Het was geen topfit gezelschap.

Toen kwam er ook nog een mannekoor van vier, en dit was echt een van de meest uiteenlopende gezelschappen die ik ooit heb gezien. De kopstem werd gezongen door een wat netjes uitziende, vrij grote, blanke man van een jaar of vijftig. Hij had een grote bril en zag er ietwat knullig uit, een beetje zoals Maxime Verghagen, gekruist met exminister Donner. Niet echt sexy dus. Daarnaast stond een enorm gladde aal, hij leek rechtstreeks weggelopen uit Boyz II Men (ja dat weten jullie nog wel, van 'Ill make love to you, like you want me to'). Eentje die met zijn wijsvinger zijn lippen beroert en vervolgens doelgericht het publiek in wijst. Geweldig. Daarnaast een zwarte, verlegen jongen die je bijna niet hoorde, en daar weer naast een enorme blanke man die een beetje op kapitein iglo leek (van de visstiscks reclames). En die had zo een lage stem! Niet normaal, hij was al een attractie op zich.