Ik ben verliefd. Vanavond ben ik verliefd, zo verliefd, op jou. Ik ben natuurlijk al drie jaar met hem, en ik heb nog maar 12% batterij op mijn computer, maar zo verliefd was ik nog lange niet. De motregen, het deed me niets, het was juist fijn. Zo zacht en zo lief op mijn wangen, het kwam maar en kwam maar, en bleef maar komen. Net als jij. Jij blijft maar terug komen in mijn leven, dan ben ik je net weer vergeten, en hoe het voelt, en dan ben je daar weer. Zomaar opeens, en je bent nog hetzelfde, en mijn gevoel is ook nog hetzelfde. Zo blijkt dan. Ik had het verstopt, ik was het vergeten, maar dan is het er weer- binnen een paar minuten met jou heeft mijn gevoel mijn hart weer gevonden. Dan kan ik je niet vergeten, in ieder geval vanavond niet. Hoe moet dat nou? Waar is het einde? Blijf je terug komen, zodat ik niet om je heen kan? Als het bolletje ijs in de coupe colonel? Het bijten in het ijs doet pijn, maar je kan niet anders- het is te lekker. Ik weet niet wat ik wil, ik wil dat het weggaat en dat je ermee ophoudt, ga weg, alsjeblieft… Maar als ik je zie, als ik je voel en als ik je lieve mooie wangen ruik , als je me gedag kust, zo heel dicht bij mijn mond, dan wil ik dat het nooit meer ophoudt, en dat je doorgaat. Alsjeblieft, ga door! Blijf hier, ga door, ga nog niet! Dit mag niet stoppen, straks stopt het, en dan ben je weer weg, weer weg voor een lange tijd. En verlaat mijn gevoel mij weer, weg uit mijn hart, uit mijn lijf, uit mij ziel. Ik heb je nodig om dat te blijven voelen. Dus blijf. Alsjeblieft. 

Wie iets bewaart, heeft niks (Wessel, 2010)

"Did you know that dolphins are just gay-sharks?" (Brittany, Glee Season 1 Episode 14)

Op de achterkant van de VPRO gids van twee weken geleden stond de volgende brief, ingestuurd door Anoniem, 13 jaar: 'Wat is de zin van het leven?'. Niets meer, niets minder. Zulke belangrijke vragen hebben ook niet meer uitleg nodig, als je het mij vraagt. Ik werd gegrepen door de brief; het is een vraag die ik me de laatste tijd ook vaak afvraag. Het wordt weer herfst namelijk, het ideale seizoen om eens rustig depressief te worden. Yes. En blijkbaar is het een vraag van alle leeftijden, of je nou in de quarterlife crisis zit, of in de eight-part-crisis.

Blijkbaar was ik niet de enige die geraakt werd door de existentiële crisis van Anoniem van 13 jaar. Deze week werden er maar liefst 7 antwoorden geplaatst in de Achterwerk rubriek, wat waarschijnlijk betekent dat er nog honderden antwoorden op de redactie liggen. De tendens in de 7 gepubliceerde antwoorden was vooral dat je 'zin' zelf moet maken; je hebt dit leven nu eenmaal, dus maak er dan ook maar wat van. Een ontologische aard van het leven is er niet, als we de Achterwerk-kinderen moeten geloven. En dat doe ik altijd graag.

Maar het allerliefste, meest geweldige, geruststellende en ontroerende antwoord (mijn depressie uitte zich meteen door een onophoudelijk janken van een uur) kwam van A (12 jaar) en was net zo kort en krachtig als de vraag: 'Ik houd van jou'.

Deze A, die snapt het precies. A for president.

Ik was gister naar het concert van de dode Solomon Burke en de levende Huub van der Lubbe. Al jaren moet mijn geliefde mijn aandacht delen met Held Huub, en met deze 'motivatie' won hij twee kaartjes voor gisteravond. (Radio 2 vond dit gegeven blijkbaar ook zielig, en troostte hem met de kaartjes.) Het was een gekke avond. Het leek een 'gewoon De Dijk concert' te worden (aldus mijn geliefde), zoals elk jaar rond kerst in Paradiso, maar dat werd het toch niet. Er was een gospelkoor, met jurken en al, dat een hymne over Jezus zong. En dat ongeveer 200 keer. Het grotendeels ongelovige publiek (zo neem ik aan) deed eerst nog actief mee, en gooide de armen richting hemel, maar na een tijdje won de zwaartekracht het van het enthousiasme. Het was geen topfit gezelschap.

Toen kwam er ook nog een mannekoor van vier, en dit was echt een van de meest uiteenlopende gezelschappen die ik ooit heb gezien. De kopstem werd gezongen door een wat netjes uitziende, vrij grote, blanke man van een jaar of vijftig. Hij had een grote bril en zag er ietwat knullig uit, een beetje zoals Maxime Verghagen, gekruist met exminister Donner. Niet echt sexy dus. Daarnaast stond een enorm gladde aal, hij leek rechtstreeks weggelopen uit Boyz II Men (ja dat weten jullie nog wel, van 'Ill make love to you, like you want me to'). Eentje die met zijn wijsvinger zijn lippen beroert en vervolgens doelgericht het publiek in wijst. Geweldig. Daarnaast een zwarte, verlegen jongen die je bijna niet hoorde, en daar weer naast een enorme blanke man die een beetje op kapitein iglo leek (van de visstiscks reclames). En die had zo een lage stem! Niet normaal, hij was al een attractie op zich.

Mijn lieve kat, mijn lieve Quagga,

die is dood gegaan

En in mijn mamma is een ware dichter opgestaan

Door Jetske Spanjer

voor Quagga

de kat
die 20 jaar
in zijn tijgervacht
mijn stof meedroeg
mijn komen en mijn gaan verdroeg
ligt op een koele tafel uitgestrekt
- het gif vertraagt zijn hart-
maar zijn karbonkel-ogen
verlichten deze zwartfluwelen nacht.

ga! ga op jacht!
en breng mij al je sluw gevangen muizen
de grijze duif
de zwarte merel in zijn bebloede jas
en leg ze voor me neer

ik buig voor jou
ik zie je weer.

Intreeweek

Zo schattig al die onschuldige, smetteloze eerstejaars die de hel en verdoemenis die Uva heet nog niet kennen.

Blond, springerig meisje tegen ander sprieterig, jong, blakend geval:
" … dat het dus heel normaal is hier, zeg maar, om bijvoorbeeld op WOENSDAG uit te gaan…."

De Pieremachocheltocht trok moeiteloos aan haar voorbij, terwijl haar gekwelde gedachten uitgingen naar glibberige sumoworstelaars. De parels, de zwijnen, het is geen uitgemaakte zaak.

'Zwemparadijs Tropicana gaat dicht' lees ik net op nu.nl.
Brrr…. Het is ironisch hoe zo een positief bedoelde naam zulke negatieve connotaties kan oproepen; althans, bij mij. Die naam- zwemparadijs tropicana- wil iets duidelijk maken. Het gaat hier niet om een gewoon zwembad, maar om een pa-ra-dijs-e-lijke aangelegenheid (veel naakt, dus Adam en Eva-ish), waarbij het woord 'Tropicana' de bezoeker moet laten geloven dat hij of zij bijna echt helemaal op een bounty-eiland nabij de Caribische kust ligt te baden, met de billen bloot en een kokosnoot. Maar dan voor de schappelijke prijs van een entreekaartje, een euro of vijf.

De associaties die ik echter heb bij de naam 'zwemparadijs tropicana' zijn iets minder hakuna matata. Ik zie vieze mannetjes achter een gerafeld gordijn staan, met een verrekijker en een strakstaande zwembroek. Een putje vol met schilfers en haren, afbladderende verf op de muren en een adembenemende chloorlucht die de pislucht net niet verdrijft. Een te strenge juf met vooral een schelle stem, die de bevende kindjes ook zonder haak wel vooruit weet te krijgen. Een koude, laffe douche. Net niet friet met goedkope mayo. Niks paradijs, je reinste nachtmerrie. Sluiten die tent: de goedgelovigen zijn dan misschien een illusie armer, maar uiteindelijk beter af.
( En kunnen het hart na de verbouwing van het zwembad weer ophalen, want er komt een evenementencentrum voor in de plaats. De volgende nachtmerrie.)